Aan alles voel je dat je iets te brengen hebt in de wereld.

Je bent je bewust van het feit dat het om geven draait, dat je iets te bieden hebt waar anderen op zitten te wachten. Je weet nog niet precies wat, maar vertrouwt erop dat het universum je wel een teken geeft.

Tot dat moment, tot de lichtflits, die heldere ingeving, dat bericht met daarop jouw purpose, durf je niet in actie te komen. Want stel je voor dat je je aandacht geeft aan het verkeerde? Dat je aan de slag gaat en dat je de verkeerde afslag genomen hebt? En dus wacht je. Je werkt waar je al tijden werkt. Dit werk kwam op je pad, en het leek je wel leuk. Het is ook prima, maar voelt niet als het werk dat je zou moeten doen. Het werk waar je voor bedoeld bent.

Stel je voor dat je kijkt naar een beeldhouwer. Hij zit daar, met al zijn gereedschap, en een grof stuk steen. Hij staart naar dat stuk steen, met al zijn gereedschap om zich heen. Hij heeft alles in huis om er een prachtig beeld van te maken, maar doet niks. Gefascineerd blijf je kijken, tot je het niet langer kan aanzien en je vraagt: waarom doe je niets? Waarom maak je geen begin? De beeldhouwer kijkt je aan alsof je gek geworden bent. Ik wacht op een téken, zegt hij geagiteerd. Stel je voor dat ik begin, en het wordt niet het beeld dat de bedoeling was.

Een klein meisje komt aanhuppelen. Ze ziet de beeldhouwer en vraagt waarom hij niks doet. De beeldhouwer zucht en legt ook haar uit dat hij niet begint, omdat hij wacht op een teken. Het meisje zegt verbaasd: je hebt steen, en je hebt gereedschap. Dat zijn toch al tekens dat je iets met dat steen moet gaan doen? De beeldhouwer legt uit dat hij ook graag weten wat hij dan zou moeten maken. Waarom, zegt het meisje. Als ik een tekening maak, begin ik aan een hond, en soms wordt het een paard, soms een uil. Ik hang ze allemaal op op mijn tekeningenwand. En ik blijf altijd tekenen, omdat ik steeds weer een nieuw blad kan pakken. Mag jij maar één steen gebruiken?

De beeldhouwer barst in tranen uit en wijst naar de berg achter hem.
Steen is er altijd, en zal er altijd zijn, snikt hij. Hij haalt zijn neus op, en begint met hakken. Wat ga je maken, vraagt het meisje. Een hond. Denk ik. Maar misschien wordt het wel een paard, of een uil.

Zo brengen veel mensen hun leven door. Wachtend op een teken, zonder te beginnen aan het vormgeven van een prachtig beeld.

En stel je voor dat het beeld minder mooi wordt dan je zou willen.
Dan begin je toch gewoon aan een nieuw stuk steen?

Ontvang direct de 16 seconden meditatie in jouw mailbox!